Wywiad: Megan Hilty przywraca nowe utwory i osobiste historie do Café Carlyle

Café Carlyle przygotowuje się na powrót nominowanej do Tony'ego i Grammy Megan Hilty na specjalną rezydencję od 16 do 27 czerwca 2026 roku. Najlepiej znana z przełomowej roli Ivy Lynn w musicalu NBC Smash, Hilty zbudowała uznaną karierę, która obejmuje Broadway, telewizję oraz sceny koncertowe na całym świecie. Ostatnio występowała jako Madeline Ashton w przebojowym musicalu Broadwayu Death Becomes Her, zdobywając nominację do nagrody Tony oraz nominację do nagrody Drama League.

Hilty zyskała rozgłos na Broadwayu jako Glinda w Wicked, a później stworzyła rolę Doralee Rhodes w 9 to 5: The Musical, co przyniosło jej wiele nominacji do nagród. Jej występy sceniczne obejmują również uznane występy w Noises Off, a także produkcjach Encores! Gentlemen Prefer Blondes i Annie Get Your Gun. Na dużym ekranie, kredyty telewizyjne Hilty obejmują występy w Annie Live!, The Good Wife i Desperate Housewives, między innymi.

Właśnie skontaktowała się z BroadwayWorld, aby opowiedzieć nam o nadchodzących występach!

Przejdźmy do Carlyle! Wiem, że byłaś tam wiele razy wcześniej. Jak bardzo się cieszysz, że wracasz?

Jestem bardzo podekscytowana. W tym tygodniu byłam nawet bardziej podekscytowana, bo zaczęłam tworzyć plik starych zdjęć i filmów, które zrobiliśmy tam. Zdałam sobie sprawę, że mamy głęboką historię rodzinną w Carlyle. To znaczy, byłam w ciąży z obydwojgiem moich dzieci na scenie tam. Oboje moich dzieci mieszkało tam jako dzieci, gdy występowaliśmy na dole! Przed każdym występem w Carlyle zawsze razem przeglądamy piosenkę z zespołem w naszej suite, a moje dzieci zawsze tam są. Mam filmik, na którym Ronan jako niemowlę pełza i podciąga się do stołu kawowego, tańcząc, gdy śpiewamy, a moja córka tańczy i śpiewa z nami. I zdałam sobie sprawę, że to miejsce jest czymś więcej niż tylko miejscem, w którym gram. To jest miejsce, gdzie moja rodzina przyjeżdża na dwa tygodnie i naprawdę staje się częścią rodziny Carlyle z każdym, kto tam pracuje.

Myślę, że to dosłownie najbardziej eleganckie miejsce w Nowym Jorku...

Rzeczywiście, nie mogę sobie przypomnieć bardziej ikonicznego nowojorskiego doświadczenia muzycznego. Każdego dnia nie masz pojęcia, jaką mega-gwiazdę profesjonalną spotkasz na korytarzach lub w Bemelmans [Bar]. Byliśmy tam kilka tygodni temu, bo nasi przyjaciele Jim Caruso i Billy Stritch grają. Przyjechaliśmy tam i było pełno paparazzi… a to była noc przed Met Gala. Więc wszyscy z Vogue tam byli, modele… Cher była tam! Ostatnim razem Paul McCartney tam był! To pokazuje, jaki typ instytucji ma to miejsce. To jest taki filar Manhattanu.

Co masz na myśli przy układaniu swojego setlistu na ten koncert?

Może się on bardzo zmieniać z wieczoru na wieczór. To luksus grania wielu pokazów. Wspaniałe jest to, że mój zespół to wszyscy moi najlepsi przyjaciele i mój mąż. Pracujemy razem od lat, więc mamy skrócone formy komunikacji. Mogę po prostu zacząć wprowadzać piosenkę, której nie planowaliśmy zrobić, jeśli czuję, że publiczność nie czuje się z tym, co robimy. Jeśli po prostu spojrzę na nich lub po prostu zacznę wprowadzać coś innego, wszyscy się ze mną zgodzą.

Istnieje struktura, którą śledzimy we wszystkich naszych pokazach. To jest bardzo matematyczne. W tym szaleństwie jest metoda. Ale spotkamy się ponownie i powiemy: "To nie zadziałało, może możemy tutaj dodać coś innego." Ale zaczynając, zawsze muszę zrobić przynajmniej połowę utworów, które robię cały czas. Jeśli przychodzisz, aby mnie zobaczyć, chcę zagrać przynajmniej część z tych, których możesz się spodziewać. Ale chcę również, aby to było zróżnicowane, więc mamy również kilka nowych piosenek, które zagramy tam.

Wiem, że grałaś niedawno w Londynie w dużo większej sali. Jak gra w miejscu tej wielkości wpływa na twoje plany?

To było 2000 miejsc w pięknym domu w West Endzie - Theatre Royal Drury Lane. Czułam się jak Beyonce. To było szalone! Szalony. Nasi producenci, Darren Bell i Sam Quested, przygotowali ten wspaniały zestaw i pakiet oświetleniowy. I to nagraliśmy. Nie mogę zrobić wielu z tych wielkich rzeczy w tym małym pomieszczeniu, ale niektóre z rzeczy, które robię, po prostu robimy trochę inaczej. W bliskiej odległości Café Carlyle nie chcesz, żebym krzyczała na ciebie przez godzinę.

To znaczy, niektórzy mogą...

To znaczy, tak, trochę będę krzyczeć. [Śmiech]

Słyszałam, jak mówisz o tym, że jedną z twoich ulubionych rzeczy w tego typu występach jest intymność i możliwość podzielenia się kawałkiem siebie z publicznością. Co dla ciebie oznacza ta interakcja z publicznością?

Zawsze uważałam, że cała idea robienia tych koncertów lub uczestniczenia w nich polega na tym, aby poznać artystę poza postaciami, które odgrywa. Przez ostatnie kilka dekad starałam się być tak szczera, jak to możliwe. Dlatego nic nie jest przygotowane. Mam punkty, o których wiem, że będę mówić, ale nie chcę, aby cokolwiek brzmiało zbyt sztywno. To znaczy, niekiedy mogę się potknąć nad własnymi słowami lub coś w tym stylu, ale to jest prawdziwe. Chcę, aby to brzmiało tak, jakbym naprawdę zbierała się do tego momentu, a wy byliście świadkami tego.

A w tym miejscu miałam luksus, zawsze mam to jedno miejsce. Mam jedno czułe miejsce około trzech czwartych drogi przez show. Mam to jedno miejsce, gdzie wkładam swoją specjalną piosenkę. To utwór, którego naprawdę chcę, żebyście posłuchali. Inne piosenki, bawimy się, ale oszczędzam ten specjalny. W tym momencie czuję, że jestem na tyle blisko z publicznością, aby podzielić się odrobiną siebie. Za każdym razem w Carlyle było coś innego.

Jednym z moich ulubionych było wykonanie Ballad of Sad Young Men. Kurt Elling jest jednym z moich ulubionych wokalistów i robi jego wersję. Zainspirowałam się jego wykonaniem. A syn osoby, która to napisała, przyszedł na premierę i podzielił się wszystkimi informacjami. Wydawało się, że to odpowiednia przestrzeń do śpiewania tego i naprawdę się udało.

Ostatnim razem, gdy tam byłam, był to pierwszy raz, gdy byłam w bardzo intymnym miejscu po przeżyciu głębokiej straty i przejściu przez ogromną ilość żalu. I bez przesadzania, chciałam znaleźć równowagę między uznaniem tego, ponieważ to było takie publiczne dla mnie i mojej rodziny... ale nie trzymając się tego. Nie chcę nikogo niepokoić, ale jednocześnie, kiedy przechodziłam przez te wszystkie rzeczy, zdałam sobie sprawę, że najlepszą rzeczą jest rozmawiać o tym, co się przeżywa, bo to ułatwia to innym w ich doświadczeniach.

Więc zaśpiewałam I'll Be Seeing You. To była piosenka, której nie do końca rozumiałam, dopóki nie przeżyłam tej straty. Więc mówiłam o stracie mojej siostry i jej rodziny. Nie płakałam ani nie załamywałam się, ale chcę dalej o niej mówić, aby utrzymać ją przy życiu. I to dlatego ta piosenka jest dla mnie ważna. I tak zrozumiałam przez lata, że wprowadzenie do tych piosenek i informowanie publiczności, dlaczego te piosenki są dla mnie ważne, jest kluczowe.

Zdałam sobie sprawę, że kończysz swoją rezydencję w Carlyle, a dzień później Death Becomes Her zamyka się! 

Czy to nie jest szalone? To dzień po! Jestem trochę w szoku. Zawsze miałam nadzieję, że tam wrócę! Jestem w żalu razem z innymi. Jestem zaszokowana i smutna, ale jednocześnie głęboko wdzięczna za wszystkie niesamowite rzeczy, które przyszły do mnie przez ten spektakl. Więc to będzie dla mnie moment, w którym musimy dotknąć naszego smutku, aby pozwolić mu przez nas przepłynąć, ale ostatecznie skupię się na wszystkich niesamowitych rzeczach, które ten spektakl przyniósł w moje życie, ponieważ było ich wiele.

Na co najbardziej czekasz w tych dwóch tygodniach przed tobą? 

Postaram się delektować każdym momentem, bo zawsze mija zbyt szybko. Nie ma nic, co kocham bardziej niż bycie na scenie z moim mężem i najlepszymi przyjaciółmi, śpiewając nasze ulubione piosenki. Jesteśmy po prostu tak wdzięczni, gdy ludzie przychodzą, aby tego słuchać.