Interview: Megan Hilty Brengt Nieuwe Liedjes en Persoonlijke Verhalen Terug naar Café Carlyle

Café Carlyle maakt zich klaar om Tony- en Grammy-genomineerde Megan Hilty te verwelkomen voor een speciale residentie van 16 tot 27 juni 2026. Hilty is het meest bekend om haar doorbraakrol als Ivy Lynn in de NBC-musicaldrama Smash. Ze heeft een gevierd carrière opgebouwd die zich uitstrekt over Broadway, televisie en concertpodia over de hele wereld. Recentelijk speelde ze de rol van Madeline Ashton in de succesvolle Broadway-musical Death Becomes Her, waarvoor ze zowel een Tony Award-nominatie als een Drama League Award-nominatie ontving.

Hilty werd voor het eerst prominent op Broadway als Glinda in Wicked, waarna ze de rol van Doralee Rhodes origineerde in 9 to 5: The Musical, wat haar meerdere awardnominaties opleverde. Haar podiumwerk omvat ook veelgeprezen optredens in Noises Off, evenals Encores! producties van Gentlemen Prefer Blondes en Annie Get Your Gun. Op televisie omvatten Hilty's credits onder andere optredens in Annie Live!, The Good Wife, en Desperate Housewives, onder vele anderen.

Ze heeft zojuist contact opgenomen met BroadwayWorld om ons alles te vertellen over de aankomende show!

Laten we het over het Carlyle hebben! Ik weet dat je er al vaak eerder bent geweest. Hoe enthousiast ben je om weer terug te zijn? 

Ik ben zo enthousiast. Ik werd deze week zelfs nog enthousiaster omdat ik eigenlijk een bestand begon te maken van oude foto's en video's die we daar hebben gemaakt. Ik realiseerde me dat we nu een diepe familiegeschiedenis hebben in het Carlyle. Ik bedoel, ik was zwanger van beide kinderen op het podium daar. Beide kinderen hebben er als kinderen gewoond terwijl we beneden aan het optreden waren! Voor elke show in het Carlyle lopen we altijd samen een nummer door met de band in onze suite en mijn kinderen zijn er altijd bij. Ik heb deze video van Ronan als baby en hij kruipt over en trekt zichzelf op aan de salontafel terwijl we zingen en mijn dochterst dansen met ons mee. En ik realiseerde me dat deze plek meer is dan alleen een locatie waar ik optreed. Dit is een plek waar mijn gezin twee weken lang naartoe gaat en echt deel uitmaakt van de Carlyle-familie met iedereen die daar werkt.

Ik voel dat het letterlijk de chicste show in New York City is...

Eigenlijk kan ik me geen iconischere muzikale ervaring in New York voorstellen. Elke dag heb je geen idee welke mega-celebrity je voorbij zult lopen in de gangen of in Bemelmans [Bar]. We waren daar een paar weken geleden omdat onze vrienden Jim Caruso en Billy Stritch aan het spelen waren. We kwamen binnen en er was zoveel paparazzi... en het was de avond voor de Met Gala. Dus heel Vogue was daar, modellen... Cher was daar! De laatste keer was Paul McCartney daar! Het spreekt gewoon tot het type instelling dat dat gebouw is. Het is zo'n herkenning in Manhattan. 

Wat gaat er door je hoofd bij het samenstellen van je setlijst voor deze show?

Het kan zeer waarschijnlijk van nacht tot nacht veranderen. Dat is het luxe van het doen van meerdere shows. Het mooie is dat mijn band mijn beste vrienden en mijn man zijn. We werken al jaren samen, dus we hebben een soort van ingesleten communicatie. Ik kan gewoon beginnen met het introduceren van een nummer dat we niet van plan waren te doen, als ik voel dat het publiek niet in onze groove zit. Als ik ze gewoon een blik geef of gewoon iets anders begin in te leiden, gaat iedereen gewoon met me mee.  

Er is een structuur die we volgen voor al onze shows. Het is heel wiskundig. Er is een methode in onze waanzin. Maar we zullen regroupen en zeggen: 'Dit werkte niet, misschien kunnen we hier iets anders invoegen.' Maar aan het begin moet ik altijd tenminste de helft van de vaste nummers doen die ik altijd doe. Als je komt kijken naar mij, wil ik tenminste een aantal van die nummers spelen die je misschien verwacht. Maar ik wil het ook gevarieerd houden, dus we hebben ook verschillende nieuwe nummers die we daar zullen doen. 

Ik weet dat je niet zo lang geleden in Londen hebt gespeeld in een veel grotere zaal. Hoe beïnvloedt het spelen in een zaal van deze grootte je planning?

Het was 2000 plaatsen in een prachtig West End theater: het Theatre Royal Drury Lane. Ik voelde me als Beyonce. Het was gek! Gek. Onze producenten, Darren Bell en Sam Quested, hebben dit prachtige decor en lichtpakket samengesteld. En we hebben het gefilmd. Ik kan niet veel van die grote dingen in deze kleine ruimte doen, maar sommige dingen doen we gewoon een beetje anders. In de nabijheid van Café Carlyle wil je niet dat ik een uur lang naar je schreeuw. 

Ik bedoel, sommige mensen misschien...

Ik bedoel, ja, ik zal een beetje schreeuwen. [Lacht] 

Ik heb je horen praten over hoe een van je favoriete dingen aan dit soort optredens de nabijheid is en het kunnen delen van een stuk van jezelf met het publiek. Wat betekent die wisselwerking met het publiek voor jou?

Ik heb altijd het gevoel gehad dat de hele reden om deze concerten te doen of om naar zo'n concert te gaan is om de artiest buiten de personages die ze spelen te leren kennen. De afgelopen twee decennia heb ik geprobeerd zo eerlijk mogelijk te zijn. Daarom is niets geschreven. Ik heb bullet points van wat ik weet dat ik ga bespreken, maar ik wil niet dat iets te rehearsed aanvoelt. Ik bedoel, soms kan ik over mijn woorden struikelen of zoiets, maar het is echt. Ik wil dat het voelt alsof ik iets aan het verwerken ben in een moment terwijl jij het getuigt.

En in deze ruimte heb ik het geluk dat ik altijd deze ene plek heb. Ik heb dit ene gevoelige moment ongeveer drie kwart door de show. Ik heb dit ene moment waar ik mijn speciale nummer plaats. Het is degene die ik echt wil dat je naar luistert. De andere nummers, we hebben plezier, maar ik bewaar het bijzondere nummer. Tegen die tijd voel ik me dicht genoeg bij het publiek om een beetje van mezelf te delen. Elke keer in het Carlyle was het iets anders. 

Een van mijn favorieten was het doen van "Ballad of Sad Young Men." Kurt Elling is een van mijn favoriete vocalisten en hij doet een cover ervan. Mijn versie was diep geïnspireerd door zijn uitvoering. En de zoon van de persoon die het schreef kwam naar de opening en deelde al deze informatie. Het leek de juiste ruimte om het te zingen en het werkte echt goed. 

De laatste keer dat ik daar was, was het de eerste keer dat ik in een zeer intieme ruimte was na het ervaren van diep verlies en een enorme hoeveelheid verdriet. En zonder dat het te zwaar of te veel delen was, wilde ik een balans vinden in het erkennen ervan, omdat het zo'n publiek ding voor mij en mijn gezin was... maar niet ergens doorheen worstelen. Ik wil niemand ongemakkelijk maken, maar tegelijkertijd, terwijl ik door al deze dingen ging, realiseerde ik me dat het beste wat je kunt doen is praten over wat je ervaart, omdat dat het gemakkelijker maakt voor mensen in hun ervaringen. 

Dus ik zong, "I'll Be Seeing You". Het was een nummer dat ik niet goed begreep totdat ik dat soort verlies had ervaren. Dus ik sprak over het verlies van mijn zus en haar gezin. Ik was niet aan het huilen en wenen, maar ik wil blijven praten over haar om haar levend te houden. En dit is waarom dit nummer belangrijk voor mij is. En dat is wat ik in de loop der jaren heb ontdekt: de introductie van deze nummers en het laten weten aan deze publieken waarom deze nummers belangrijk voor mij zijn, is zo cruciaal. 

Ik realiseerde me dat je je residentie in het Carlyle afsluit en vlak daarna sluit Death Becomes Her! 

Is dat niet gek? Het is de dag erna! Ik ben gewoon een beetje geschokt. Ik hoopte altijd dat ik terug zou komen! Ik ben een beetje in rouw samen met iedereen. Ik ben geschokt en verdrietig, maar ook diep dankbaar voor al het geweldige dat mij door die show is overkomen. Dus dat wordt voor mij ook een moment waar we onze verdriet moeten benoemen, zodat we het kunnen laten doorstromen, maar uiteindelijk ga ik me richten op al het geweldige dat die show in mijn leven heeft gebracht, omdat dat er heel veel is.  

Waar kijk je het meest naar uit in deze twee weken die voor je liggen? 

Ik ga proberen elk moment te genieten, want het gaat altijd te snel voorbij. Er is niets dat ik leuker vind dan op het podium staan met mijn man en mijn beste vrienden, en onze favoriete nummers zingen. We zijn gewoon zo dankbaar als mensen komen opdagen om ernaar te luisteren.